SMS przyszedł o jedenastej wieczorem.
Dzień przed ślubem.
Leżałam w łóżku, przeglądając w myślach plan jutra. Suknia wisiała w szafie. Buty w pudełku. Bukiet zamówiony. Sala udekorowana.
Telefon zadrżał.
Wzięłam go w ręce. Zobaczyłam nazwę nadawcy: Maksim.
Mój narzeczony. Ten, który miał jutro zostać moim mężem.
Otworzyłam wiadomość.
„Katia, przepraszam. Nie czekaj na mnie. Nie wrócę. Zakochałem się w innej.”
Przeczytałam trzy razy.
Nie rozumiałam.
Przeczytałam jeszcze raz.
I wtedy dotarło do mnie.
Maksim. Mój narzeczony. Dzień przed ślubem. Pisał, że kocha inną.
Telefon wypadł mi z rąk.
Nazywam się Ekaterina. Mam dwadzieścia pięć lat. Jestem nauczycielką w szkole podstawowej w Moskwie.
Poznałam Maksima trzy lata temu, na urodzinach przyjaciółki.
Był przystojny, dowcipny, czarujący.
Pracował jako dziennikarz w dużym wydawnictwie. Dobrze zarabiał, dużo podróżował służbowo.
Chodziliśmy ze sobą dwa i pół roku, mieszkaliśmy osobno — ja z przyjaciółką, on z kolegą.
Sześć miesięcy temu Maksim poprosił mnie o rękę.
Romantycznie. Na dachu restauracji, z muzykami i świecami.
Powiedziałam „tak”.
Zaczęliśmy przygotowania do ślubu.
Dwa miesiące temu Maksim wyjechał na długi służbowy wyjazd do Petersburga, na półtora miesiąca. Ważny projekt dla wydawnictwa.
— Przepraszam, kochanie — mówił przy pożegnaniu, całując mnie — gdy wrócę, będzie to od razu na ślub!
Czekałam. Tęskniłam za nim. Dzwoniłam codziennie.
Pierwszy tydzień wszystko było w porządku. Opowiadał o pracy, Petersburgu, jak mu mnie brakuje.
Drugi tydzień — odpowiedzi coraz krótsze. Mniej kontaktu.
— Max, wszystko w porządku? — pytałam.
— Tak, dużo pracy.
Trzeci tydzień — prawie nie dzwonił. Tylko krótkie SMS-y.
Martwiłam się, ale myślałam, że jest zmęczony, projekt trudny, trzeba być cierpliwą.
Wracał tydzień przed ślubem.
Dziwny. Zdystansowany. Milczący.
— Max, co się dzieje?
— Nic. Zmęczony.
Tłumaczyłam jego zachowanie zmęczeniem. Starałam się nie naciskać. Myślałam, że po odpoczynku wszystko wróci do normy.
Trzy dni później wyjechał ponownie. — „Jeszcze jeden pilny wyjazd, ostatni przed ślubem.”
— Kiedy wracasz?
— Na dzień przed ślubem, wieczorem.
Czekałam.
A potem, dzień przed ceremonią, zamiast telefonu „już jadę”, przyszedł SMS.
„Katia, przepraszam. Nie czekaj na mnie. Nie wrócę. Zakochałem się w innej.”
Siedziałam na łóżku. Nie płakałam. Patrzyłam w ścianę.
Nie mogłam uwierzyć.
Dzwoniłam do Maksima. Odłożył słuchawkę.
Napisałam: „Max, to prawda?”
Odpowiedź przyszła minutę później:
— Tak. Przepraszam. Spotkałem ją w podróży. Stało się naturalnie. Nie planowałem, ale ją kocham.
— A ślub?
— Odwołaj go. Nie mogę.
Dzwoniłam do mamy.
— Mamo…
— Katia, co się stało?
— Maksim… napisał, że kocha inną… ślubu nie będzie…
Mama przyjechała w pół godziny.
Objęła mnie, głaszcząc po włosach. Nie płakałam. Stałam, w szoku.
Rano rozpoczął się koszmar.
Trzeba było odwołać ślub.
Telefon do restauracji, kwiaciarni, fotografa, muzyków.
Powiadomić gości.
Mama wzięła wszystko na siebie:
— Katia, połóż się. Zajmę się wszystkim.
Leżałam w łóżku, wpatrując się w sufit.
Telefon dzwonił. Przyjaciółki. Rodzina. Wszyscy pytali: „Co się stało?”
Nie odpowiadałam.
Tydzień później przyszła matka Maksima.
Irina Pietrowna. Miła kobieta, którą kochałam jak drugą matkę.
Objęła mnie, płacząc:
— Katia, wybacz mu. Jest głupi. Nie wiem, co mu strzeliło do głowy.
— Irina Pietrowna… wiedziała pani?
— Nie! Dowiedziałam się dopiero wczoraj! Zadzwoniłam, żeby zapytać o ślub… a on powiedział, że odwołał… spotkał inną… Jestem w szoku!
Przytuliłyśmy się. Dwie kobiety zdradzone przez tego samego człowieka.
— Katia — powiedziała, trzymając mnie za ręce — obiecaj mi, że nie wrócisz do niego, jeśli cię o to poprosi.
— Nie wrócę.
— Obiecaj!
— Obiecuję.
Nigdy więcej się nie widziałyśmy. Ale jestem wdzięczna za te słowa.
Przez dwa miesiące żyłam jak we mgle.
Praca. Dom. Praca. Dom.
Nie wychodziłam. Nie rozmawiałam z nikim.
Przyjaciółka Lena wyciągała mnie siłą:
— Katia, dość! Chodź, przejdziemy się!
— Nie chcę.
— Nie pytam. Ubierz się.
Zabierała mnie do kawiarni, kina, na wystawy.
Siedziałam w milczeniu. Patrzyłam, ale nic nie widziałam.
W środku był pusty.
Po trzech miesiącach zaczęłam się uwalniać.
Nie dlatego, że wybaczyłam. Ale dlatego, że byłam zmęczona cierpieniem.
— Wiesz co, Lena? — powiedziałam pewnego dnia — dość. Nie będę już płakać przez niego.
— Dobrze!
— Dokonał wyboru. Niech żyje z nią. Ja znajdę kogoś, kto mnie nie zostawi.
Lena przytuliła mnie:
— To jest właściwe nastawienie!
Miesiąc później poznałam Andreja.
Przypadkiem. Na spacerze nad rzeką.
Spacerowałam z przyjaciółkami, robiłyśmy zdjęcia zachodu słońca.
Usiadłam na ławce, patrząc na wodę.
— Pięknie, prawda? — odezwał się męski głos.
Odwróciłam się. Mężczyzna siedział obok. Około trzydziestu lat. Wysoki. Sportowy. Z łagodnymi oczami.
— Tak — przytaknęłam.
— Często tu bywasz?
— Czasami.
Rozmawialiśmy godzinę. O życiu. Pracy. Marzeniach.
Andrej. Trzydzieści lat. Chirurg. Pracuje w prywatnej klinice.
— A pani? — zapytał.
— Ekaterina. Nauczycielka w szkole podstawowej.
Następnego dnia zaprosił mnie na kawę. Potem znowu i znowu.
Andrej był inny.
Spokojny. Uważny. Troskliwy.
Nie obiecywał gór i cudów. Po prostu był przy mnie.
Po sześciu miesiącach poprosił mnie o rękę.
Bez muzyki. Bez dachu restauracji.
Po prostu w domu, podczas kolacji.
— Katia, kocham cię. Wyjdziesz za mnie?
Wyciągnął małe pudełko z pierścionkiem.
Spojrzałam mu w oczy. Szczerość.
I zrozumiałam — tak. To on, mężczyzna mojego życia.
— Tak.
Pobraliśmy się trzy miesiące później.
Intymny ślub. Rodzice, bliscy przyjaciele. Dwadzieścia osób.
Piękna restauracja. Muzyka na żywo. Szczęście.
Tańczyłam z mężem. Uśmiechałam się. Byłam szczęśliwa.
I wtedy zobaczyłam go.
Maksima.
Stał przy wejściu do sali. Patrzył na nas.
Zamarłam.
Andrej wyczuł:
— Co się dzieje?
— Mój były narzeczony — szepnęłam.
Andrej spojrzał w jego stronę i skinął głową:
— Rozumiem.
Maksim podszedł powoli.
Zatrzymał się dwa metry od nas.
— Katia…
Milczałam.
— Możemy porozmawiać?
— Nie.
— Katia, proszę. Pięć minut.
Andrej ujął mnie za rękę:
— Chcesz, żebym mu powiedział, żeby odszedł?
— Nie. Poradzę sobie.
Podeszłam do Maksima. Zaprowadziłam go do korytarza.
— Co tu robisz?
— Usłyszałem, że bierzesz ślub. Chciałem… pogratulować.
— Gratulacje są złożone. Możesz iść.
— Katia… — zrobił krok w moją stronę — Popełniłem błąd. Zrozumiałem to miesiąc po naszym rozstaniu.
— Dobrze. Ale jest za późno.
— Katia, kocham cię. Ta dziewczyna… to był błąd. Po dwóch miesiącach się rozstaliśmy.
— Nie obchodzi mnie to.
— Proszę, daj mi szansę! Wróć!
Spojrzałam mu w oczy:
— Maksim, opuściłeś mnie dzień przed ślubem. Trzy miesiące odbudowywałam siebie. I nie wrócę do kogoś, kto tak łatwo mnie zdradził.
— Ale ja cię kocham!
— Ja nie. Kocham Andreja. Nie opuści mnie dla „błędu”. Jest przy mnie. Zawsze.
Maksim milczał. Oczy czerwone.
— Życzę ci szczęścia — powiedziałam. — Naprawdę. Znajdź tę, której nie zdradzisz.
Odwróciłam się i weszłam do sali.
Andrej czekał. Objął mnie:
— Wszystko w porządku?
— Tak. Wszystko jest dobrze.
Tańczyliśmy do rana.
Maksim odszedł. Nigdy go już nie widziałam.
EPILOG
Minęły trzy lata.
Jestem mężatką i szczęśliwa z Andrejem. Mamy córkę, Milę, roczną.
Wciąż pracuję w szkole. Andrej jest lekarzem.
Mieszkamy w własnym, trzypokojowym mieszkaniu w dobrym rejonie.
Czasem myślę o dniu, kiedy Maksim wysłał SMS.
Nie żałuję niczego.
Gdyby mnie nie zostawił, nigdy nie spotkałabym Andreja.
Nie miałabym Mili.
Nie byłabym tak szczęśliwa.
Rok temu spotkałam Maksima przypadkiem w kawiarni. Sam. Pił kawę.
Rozpoznał mnie. Chciał podejść.
Uśmiechnęłam się, skinęłam uprzejmie ręką i odeszłam.
Bo nie mam już nic do powiedzenia.
On jest przeszłością.
Andrej i Mila — teraźniejszość i przyszłość.
Jestem wdzięczna losowi za tę zdradę.
Bo doprowadziła mnie do prawdziwego szczęścia.
Czasem złe rzeczy dzieją się, by zrobić miejsce dla dobrych.
Maksim był moją pierwszą miłością.
Ale Andrej stał się ostatnią.
I to jest najważniejsze.